Blog


Tjitske van der Woude

30-04-2017 17.05'

Mensen zien

Twee weken geleden las ik in de Volkskrant een artikel van Daniel van Dijk. Dit artikel gaat in op het respect voor mensen, ongeacht de situatie waarin zij zich bevinden. Alle mensen hebben recht op eigen regie, ook als je in een isoleercel zit. Dat raakte mij. Ik ben tegen hokjes, stempels en stickers plakken. Ik realiseer mij dat elk mens oordeelt. Of je het nou wil of niet. In Overvecht heb ik geleerd om niet te oordelen en mijzelf juist vraagstellend op te stellen - “Waar kan ik je mee helpen”  “Vertel me jouw verhaal”.

Wanneer je je vraagstellend opstelt, zonder te oordelen, kun je écht in contact komen met mensen. Doordat er echt contact wordt gevoeld, zie je dat mensen aardiger zijn voor elkaar. Het gaat niet om ‘het moeten’ in het contact, maar je hebt een wederzijds gevoel van erkenning in gesprekken. De mens is een sociaal beestje, we kunnen niet zonder contact. Het kan zelfs zwijgend, er gewoon zijn. Als sociaal makelaar, en als mens, vind ik dit erg belangrijk. Je moet er zijn.

Ik ben dit werk ingerold. Als kind wilde ik dierenarts worden, maar ik bleek een doener en een mensen-mens. Ik ben geen beleidsmaker, ik wil de wijk in. Met mensen werken en contact zoeken en aangaan. Mensen zijn zoals ze zijn, en dat is goed. Mensen hoeven van mij niet te veranderen of iets te móeten, alleen als zij dit zelf willen.

Ieder mens is allergisch voor het woord moeten. Dit komt denk ik voort uit het feit dat de eigen regie van een mens door het woord ‘moeten’ wordt aangetast. Dat begint als kind al. Als er wordt geroepen: “We moeten NU naar huis” tegen een kind in plaats van “Nog 5 minuten en dan gaan we naar huis” zal een kind in de weerstand modus gaan.

Ik pleit voor duidelijkheid aan de ene kant, want grenzen zijn belangrijk. Maar ook voor het accepteren van antwoorden van anderen die in jouw optiek niet ‘juist’ zijn. Als je iets vraagt hebben mensen het recht om ‘nee’ te zeggen. Als sociaal makelaar probeer ik altijd het vertrouwen te winnen door de antwoorden van mensen te accepteren. Er komt dan een tijd wanneer mensen niet meer antwoorden met een ‘nee’ maar mij de wedervraag stellen: “Ik wil wat, hoe pak ik dit aan?”. Dan denk ik ‘YES’. Het gaat niet om wat ik wil, maar wat hij of zij wil.